...Waar we waren gebleven.... Zo vertrokken we dus zaterdag ochtend na een lekker ontbijt bij het hotel te hebben gehad rond een uur of 9 richting Joshua National Tree Park. Dit park ligt iets boven het plaatsje Palm Springs, waar we na het bezichtigen van dit park, zouden overnachten. Palm Springs is bij toeristen vooral populair omdat er het hele jaar lekker weer is, vanwege de vele golfresorts met palmbomen en de gezelligheid. Er zijn hier dus veel mensen die een vakantiehuisje hebben. Omdat we de afgelopen dagen aardig wat uurtjes in de auto hadden gezeten vonden het wel lekker om een dagje een beetje bij te komen, maar eerst vervolgden we onze trip richting JNTP. Siv weer happy in onze Dodge achter het stuur en Manon fungerend als DJ, navigator, fotografe en van de afdeling catering. In tegenstelling tot onze eerdere Dodge hadden we nu geen mogelijkheid om een USB-stick met onze muziek af te spelen en moesten we het dus doen met de radio die dit keer overigens wel leuke liedjes speelde. Echter was het probleem dat de zenders na aardig wat mijlen steeds begonnen te storen (zenders waren vaak regio zenders dus die ontvang je niet in elk gebied) dus dan moest er weer een nieuwe selectie qua zenders worden gemaakt. De afstand naar JNTP viel mee in vergelijking met wat we inmiddels gewend waren want was ongeveer 130 mijl (ongeveer 200 km). Na twee uur rijden arriveerden we bij het eerste punt van het park, The Black Canyon Road, maar al gauw bleek dat dit toch niet zo spannend was als we hadden verwacht en gehoopt. We besloten om naar het Visitor Centre te rijden om meer informatie op te halen. Na de mogelijkheden voor een route te hebben besproken met een ranger-women (een vrouw in een scouting pak, haha) besloten we dat we het park een stuk zouden inrijden en dan zouden terug rijden naar Palm Springs. Na wat foto's te hebben gezien in het Visitor Centre bleek dat we in het park niet heel veel meer zouden zien dan in de omgeving zelf. We twijfelden dus sterk of het wel moesten doen. Uiteindelijk reden we toch de 5 mijl richting de daadwerkelijke ingang van het park. Wederom kwam de twijfel naar boven en hakte we de knoop door om niet naar binnen te gaan en lekker snel naar Palm Springs te rijden en hier de rest van de dag te chillen (42 graden!!!) aan het zwembad. Aan het zwembad kwamen we lekker tot rust en op de laptop besloten we alvast te kijken waar we lekker konden gaan uit eten die avond. We dofte ons op en gingen na lekker bij te zijn gekomen aan het zwembad, richting het centrum op zoek naar een populair restaurantje die we via internet gevonden hadden. We waren inmiddels gewend dat je vanwege de drukte bij restaurantjes eerst op een waiting list wordt geplaatst en dan moet wachten totdat je wordt omgeroepen. De waiter vertelde ons dat het ongeveer een half uurtje ging duren dus besloten we even lekker door het centrum te wandelen en toen we terug kwamen konden we meteen aanschuiven. Na misschien wel het lekkerste gerecht tot nu toe te hebben gegeten, gingen we nog even het centrum van Palm Springs in. Manon vond een leuk boetiekje waar in eerste instantie alleen een jurkje werd gekocht. Nadat Siv het jurkje afrekende en we naar de uitgang liepen, dacht Manon toch nog een bijpassende accessoire te hebben gevonden in hetzelfde boetiekje dus werd er weer het een en ander gepast. Siv kon wederom weer afrekenen en voor de tweede keer liepen we richting de uitgang toen Manon toch wel twijfelde of ze niet een bijpassende riem zou moeten kopen bij het jurkje. Weer terug de winkel in en werden de riemen gepast. Wederom was Manon geslaagd en mocht Siv weer afrekenen bij een meisje die toch wel hard moest lachen om ons... Manon was happy en vond dat dit pas haar eerste echte shop aankopen waren, naar mijn mening (Siv) heeft ze al veel meer gekocht maar was ze dit blijkbaar even vergeten.. Laat terug in het hotel besloot Siv toch even zijn essay af te maken omdat hij dit niet op maandag wilde laten aankomen omdat we dan wellicht pas laat terug zouden zijn.

Zondag stond in het teken van Sea World in San Diego. Na wederom een korte rit (lees 2u!) arriveerde we rond 11u bij Sea World in San Diego. We hadden e-tickets dus waren in een mum van tijd binnen. Eerst werd in een foldertje bestudeerd wanneer de grote shows waren (Orka's en Dolfijnen) omdat deze waarschijnlijk zeer druk bezocht zouden worden en we niet het risico wilden lopen om deze shows te missen. We begonnen meteen met de dolfijnen show die erg mooi was. Wat anders dan dolfinarium en vele malen groter (met zo'n 9 dolfijnen) en veel meer trainers. Daarna gingen we meteen door naar de Orka show die hierop aansloot. In een super groot stadion (konden ongeveer 6 a 7000 man in) hadden we redelijke plaatsen in de tweede ring. De eerste ring is zo ongeveer 14 rijden hoog en staat bekend als soak-zone, de zone waar je een redelijk grote kans hebt om drijfnat te worden. Grappig om te zien dat de meeste mensen juist graag nat willen worden en elk stoeltje in deze zone was dan ook bezet. Een supervette show die bestond uit vier orka's (twee grote en twee kleine). De grootste orka had een zelfde gebogen vin als de orka in de film Free-Willy. Siv was dolenthousiast omdat hij zijn lievelingsdieren voor de tweede keer in het echt kon zien (zo vaak ziet hij orka's natuurlijk niet heaJ). Rond 15u (24u Nederlandse tijd) werd even naar het thuisfront van Siv gebeld omdat Nirvana (zus Siv) jarig was en werd er even ‘lang zal ze leven' door de luidspreker gezongen. De mensen die langs ons liepen in het park keken ons raar aan maar wij vonden het wel grappig. Aan het einde van dag reden we terug naar LA waar we weer in hetzelfde hotel zouden verblijven als twee dagen ervoor. In plaats van een vette hap in het Park reden we flink door richting LA (ook zo'n 2u) zodat we lekker op Sunset Boulevard konden gaan uit eten. De route van San Diego richting LA, via Long Beach was ook een mooie route en omdat het rustig op de weg was waren redelijk op tijd in LA zodat we nog even in de villa wijk van Beverley Hills rond reden. We deden hier alvast inspiratie op voor een eventueel groot droomhuis voor ons in de toekomst (die de handige Pa's van ons, Ron en Rob voor ons wel mogen bouwenJJJ).

In Beverley Hills stonden prachtige huizen. We besloten om even te stoppen om een paar foto's te maken van een oprit met twee dikke ferrari's en een Lambourghini. Toen we verder de tuin inkeken zagen we iemand liggen die verdacht veel op Britney Spears leek en dat moest natuurlijk vastgelegd worden. Op het moment dat Manon de auto uitstapte om de foto te maken kwamen er twee grote honden op het hek afrennen.. We schrokken ons kapot en reden snel weg!! Direct daarna kwam een beveiliger de parkeerplaats afrennen en hij sloeg op onze auto met de mededeling dat we de foto's moesten wissen omdat we iemands privacy aan het schenden waren..... DAMN!! Oke.. deze laatste alinea hebben we verzonnen, maar het zo kunnen zijn hahaha!!!

Na wederom een geslaagde avond in LA volgde maandag de trip terug richting San Francisco. Dit keer niet via de high-way one maar gewoon via de snelweg. Hier zouden we dan ongeveer 6u over doen. Omdat de boodschappen in het centrum van SFO relatief duur zijn en we nu toch een auto tot onze beschikking hadden, hadden we even gegoogled op een grote Safe-Way (supermarkt) net iets buiten SFO waar we even masaal boodschappen konden doen. Met een volle bak en ongeveer 180 dollar aan boodschappen reden we via Oakland en de Bay Bridge, San Francisco binnen. Mooi om de skyline van San Francisco vanaf de Bay Bridge te zien en onze kiekjesdief Manon had daarom ook de camera in de aanslag om weer wat mooie foto's te maken. We hadden alle boodschappen in kleine plastic tasjes omdat ze geen grotere tassen bij de supermarkt hadden en daarom hoopten we dat er voor onze deur een plaatsje vrij was zodat we even alles konden droppen. Toen we de hoek omreden om 16.01u! zagen we voor de deur een vrije plaats, eigenlijk een hele vrije straat dus zette we heel vrolijk de auto even neer. Manon bleef even wachten en Siv zou alvast wat tassen naar boven brengen en een lege koffer halen om alle boodschappen in te doen. Eric de man achter de receptie raakte in paniek en vroeg Siv of het onze auto was die daar stond. Siv heel trots: 'Yeeah, cool car is that Dodge!' Noooo, you've remove that car by now!!!!! Wat blijkt, in San Francisco mag je van 16u tot en met 18u nergens parkeren en niet eens laden of lossen. Het schijnt dat de auto's heel snel worden weggesleept omdat er continue van dit soort wegsleepdienst auto's in de blokken in het centrum rondrijden op zoek naar geparkeerde en stilstaande auto's. Het zou dan een duur geintje worden om je auto weer terug te krijgen (400/500 dollar!!). Siv dacht, het zal wel en liep rustig naar Manon, die nog steeds chill in de auto zat, om het nieuws door te geven. Toen Eric Siv erop wees dat er al een wegsleepdienst-auto aan kwam rijden, vlogen Siv, Eric, Lony (appartement monteur/conciërge) naar de achterbak om de zo'n 20 kleine plastic tassen uit de achterbak te gooien. Manon kon de deur van haar portier niet openmaken omdat de wegsleepdienst auto er strak naast stond. Die reed daarna iets door, gaf zijn knipperlicht naar links en wilde dus naar achteren rijden om onze auto weg te slepen. Siv schoot de auto in, de laatste tassen werden door Manon, Eric en Lony gepakt, de achterbak werd dik gegooid en met piepende banden reed Siv weg. Waarheen was voor hem wel bekend, een parkeergarage, maar de waar was nog onbekend. Na een blokje om te hebben gereden (centrum bestaat voornamelijk uit eenrichtingswegen) vond hij een parkeergarage die niet eens zo gek ver weg van ons appartement was (2 blokken verder). Hij werd alleen niet vrolijk toen hij op de achterbank nog een groot pakket van 35 flesjes water van een halve liter vond, die hij dus naar het appartement moest tillen. Lony had Manon inmiddels geholpen alle boodschappen in grote wastrommels van het appartement te stoppen en naar boven (5^e verdieping ook wel penthouse..) te krijgen. Na even te zijn bijgekomen brachten we de auto terug naar het vliegveld en pakten we de trein weer terug richting ons appartement. Na een geweldige 5-daagse trip, 2200 km en gesloopt als we waren, bakten we even lekker pannenkoeken en gingen we vroeg naar bed want de komende dagen moest er weer hard gestudeerd worden...